Kantata BWV 132

Opis kantaty =>    Powrót do wyboru kantat =>

Bereitet die Wege, bereitet die Bahn!


Bereitet die Wege, bereitet die Bahn!
Bereitet die Wege
Und machet die Stege
Im Glauben und Leben
Dem Höchsten ganz eben,
Messias kömmt an!


Willst du dich Gottes Kind und Christi Bruder nennen,
So müssen Herz und Mund den Heiland frei bekennen.
Ja, Mensch, dein ganzes Leben
Muss von dem Glauben Zeugnis geben!
Soll Christi Wort und Lehre
Auch durch dein Blut versiegelt sein,
So gib dich willig drein!
Denn dieses ist der Christen Kron und Ehre.
Indes, mein Herz, bereite
Noch heute
Dem Herrn die Glaubensbahn
Und räume weg die Hügel und die Höhen,
Die ihm entgegen stehen!
Wälz ab die schweren Sündensteine,
Nimm deinen Heiland an,
Dass er mit dir im Glauben sich vereine!


Wer bist du? Frage dein Gewissen,
Da wirst du sonder Heuchelei,
Ob du, o Mensch, falsch oder treu,
Dein rechtes Urteil hören müssen.
Wer bist du? Frage das Gesetze,
Das wird dir sagen, wer du bist,
Ein Kind des Zorns in Satans Netze,
Ein falsch und heuchlerischer Christ.


Ich will, mein Gott, dir frei heraus bekennen,
Ich habe dich bisher nicht recht bekannt.
Ob Mund und Lippen gleich dich Herrn und Vater nennen,
Hat sich mein Herz doch von dir abgewandt.
Ich habe dich verleugnet mit dem Leben!
Wie kannst du mir ein gutes Zeugnis geben?
Als, Jesu, mich dein Geist und Wasserbad
Gereiniget von meiner Missetat,
Hab ich dir zwar stets feste Treu versprochen;
Ach! aber ach! der Taufbund ist gebrochen.
Die Untreu reuet mich!
Ach Gott, erbarme dich,
Ach hilf, dass ich mit unverwandter Treue
Den Gnadenbund im Glauben stets erneue!


Christi Glieder, ach bedenket,
Was der Heiland euch geschenket
Durch der Taufe reines Bad!
Bei der Blut- und Wasserquelle
Werden eure Kleider helle,
Die befleckt von Missetat.
Christus gab zum neuen Kleide
Roten Purpur, weiße Seide,
Diese sind der Christen Staat.


Ertöt uns durch deine Güte;
Erweck uns durch deine Gnad;
Den alten Menschen kränke,
Dass der neu' leben mag
Wohl hie auf dieser Erden,
Den Sinn und Begehrden
Und G'danken habn zu dir.
Drogi gotujcie i gościńce wszystkie!

1. Aria
Drogi gotujcie i gościńce wszystkie!
Drogi gotujcie
I ścieżki prostujcie
W życiu i wierze
Panu w ofierze,
Jego przyjście bliskie!

2. Recytatyw
Chcesz zwać się dzieckiem Bożym i Chrystusa bratem
Sercem całym i słowem wychwalaj Go zatem.
Wiedz człeku: twe życie i całe jestestwo
Dać wiary ma mocnej prawdziwe świadectwo!
Jeśli Chrystusa słowa i nauka Jego
I twoją krwią ma być przypieczętowana,
Niech twa dusza ochoczo będzie Mu poddana!
Niech chwałą to będzie człeka wierzącego.
Przeto, serce me,
Prostuj drogi swe,
By powitać Pana.
A z mozołem równaj skarpy i wzniesienia,
Co po drodze Jemu czynią utrudnienia!
Sumienie oczyść z ciężkich grzechu głazów,
Dusza nieskalana
Niech z wiarą przyjmie Chrystusa od razu!

3. Aria
Kim jesteś? Zapytaj swojego sumienia,
A snadnie się dowiesz,
Czy żeś jest fałszywy, czyś prawy jest człowiek,
Tam wyrok usłyszysz bez cnego zwodzenia.
Kim jesteś? Chcesz wiedzieć, prawo ci odpowie
Żeś człek jest mizerny
W szatańskiej okowie,
Co Bogu miast służyć, ciągle Mu niewierny.

4. Recytatyw
Boże mój, wyznać chcę dzisiaj przed Tobą,
Żem Cie chwalił niegodnie swą marną osobą.
Choć wargami nazywam Cię Ojcem i Panem
Tom w sercu Cię zdradził moim opłakanem.
W życiu swoim żem zaparł się Ciebie sromotnie!
Na karę Twą za to zasłużył stokrotnie!
Kiedyś mnie, Jezu, obmył we wodzie żywota
W sercu mem zagościła Twa przeczysta cnota,
We chrzciem obiecał Ci wierność dozgonną,
Ale co się stało z obietnicą płonną?
Niewiary mej teraz stokrotnie żałuję!
Niechaj się Boża miłość nade mną zlituje,
Dopomóż mi, Panie, bym Tobie był wierny,
Z wiarą łaskę Twą przyjął, Boże nieśmiertelny!

5. Aria
Pamiętajcie, Chrysta sługi,
Żeście zaciągnęli długi
Poprzez chrzestne oczyszczenie!
Bo u źródeł krwi i wody
Suknia nabiera urody,
Co splamiona jest grzeszeniem.
Chrystus dał na suknię nową
Nić jedwabną purpurową,
W niej dla duszy ukojenie.

6. Chorał
W niwecz obróć nas dobrocią,
Żyć nam pozwól łaską swą.
Umrzeć daj człeku staremu,
By się nowy zrodzić mógł.
Pokój ludziom na tej ziemi,
Co wszystkimi zmysły swemi
I myślą do Ciebie lgną.