Kantata BWV 82

Opis kantaty =>    Powrót do wyboru kantat =>

Ich habe genug


Ich habe genug,
Ich habe den Heiland, das Hoffen der Frommen,
Auf meine begierigen Arme genommen;
Ich habe genug!
Ich hab ihn erblickt,
Mein Glaube hat Jesum ans Herze gedrückt;
Nun wünsch ich, noch heute mit Freuden
Von hinnen zu scheiden.


Ich habe genug.
Mein Trost ist nur allein,
Dass Jesus mein und ich sein eigen möchte sein.
Im Glauben halt ich ihn,
Da seh ich auch mit Simeon
Die Freude jenes Lebens schon.
Lasst uns mit diesem Manne ziehn!
Ach! möchte mich von meines Leibes Ketten
Der Herr erretten;
Ach! wäre doch mein Abschied hier,
Mit Freuden sagt ich, Welt, zu dir:
Ich habe genug.


Schlummert ein, ihr matten Augen,
Fallet sanft und selig zu!
Welt, ich bleibe nicht mehr hier,
Hab ich doch kein Teil an dir,
Das der Seele könnte taugen.
Hier muss ich das Elend bauen,
Aber dort, dort werd ich schauen
Süßen Friede, stille Ruh.


Mein Gott! wenn kömmt das schöne: Nun!
Da ich im Friede fahren werde
Und in dem Sande kühler Erde
Und dort bei dir im Schoße ruhn?
Der Abschied ist gemacht,
Welt, gute Nacht!


Ich freue mich auf meinen Tod,
Ach, hätt er sich schon eingefunden.
Da entkomm ich aller Not,
Die mich noch auf der Welt gebunden.
Dosyć już

1. Aria
Dosyć już,
Zbawcę mojego, nadzieję wierzących,
Na rękach swych wznoszę bojaźliwie drżących
Dosyć już!
Kiedy Jezusa mojego ujrzałem
z wiarą swe serce mu całe oddałem;
I pragnę teraz, dziś choćby, z radością
Z światem się rozstać i jego marnością.

2. Recitativo
Dosyć już.
Jedyne zostało mi tu pocieszenie,
Że Jezus jest mój i mam w nim schronienie.
Więc dzierżę Go z wiarą na ramionach swoich,
Jak niegdyś Symeon, wraz z nim oglądając
Rozkosze, co po śmierci tam na nas czekają.
Za nim nam takoż podążać przystoi!
Ach, gdyby tylko z cielesnej niedoli
Pan minie wyzwolił!
Ach, bym z tym światem pożegnać się mógł,
Z radością wtedy powiedziałbym mu:
Dosyć już.

3. Aria
Zaśnijcie już wreszcie, me oczy zmęczone,
Spokojnie i błogo niech zamknę powieki!
Nie chcę zostać na tym świecie,
Bo nic nie ma tutaj przecie,
Co mej duszy przeznaczone.
Tum skazany jest na nędzę,
Tam zaś, tam mi dana będzie
Radość i pokój na wieki.

4. Recitativo
Boże mój! Dnia już nie mogę doczekać się tego
Gdy oddać się będę mógł śmierci łągodnej.
Ciało me legnie wtedy w ziemi chłodnej,
A dusza spocznie u boku Twojego.
Żegnać się czas,
Świecie, nie zatrzymuj nas!

5. Aria
Śmierć jest nadzieją mojej radości,
Ach, gdyby przyszła wreszcie już!
Ona wyzwoli mnie od nikczemności
Światowych knowań i ziemskich burz.